Open brief aan mijn vader

Hoi papaPapa. Vader. Twee woorden die een man zouden moeten beschrijven die er voor zijn kind is. Inmiddels ben ik nu geen kind meer, maar God gaf me de gave om woorden te gebruiken als het op gevoelens aankomt. Daar mag je blij mee zijn “papa”, want er waren genoeg momenten in mijn leven dat ik iets anders wilde gebruiken dan woorden. De scheiding van jou en mama gebeurde toen ik nog een kleuter was, maar zelfs ik kan me vaag die ene dag dat het werkelijkheid werd nog herinneren. Oma nam mij mee naar de kinderboerderij terwijl jij en mama bepaalde dingen te bespreken hadden. Klein als ik was had ik geen enkel vermoeden hoe die ene dag mijn toekomst zou bepalen. Ik speelde die dag blij als een kind in de zandbak en aaide geitjes…

Nu ik ouder ben, weet ik dat die dag het keerpunt in mijn leven was en de dag waarop ik verdoemd ben. Ik werd ouder, ging naar school en ondanks alles gaf mijn moeder mij een fantastische jeugd. Ik ging één keer in de twee weken een weekend naar jou en jij kwam af en toe naar een ouderavond van school. Dat was jouw rol als vader. Ik durf bijna te wedden dat tussen die weekenden je ook geen enkel moment aan mij dacht, want dat lieten je acties wel zien toen ik ouder begon te worden, maar daarover begin ik straks wel.

Na de scheiding had je hier en daar een flirt, maar trouwde je al vrij snel met de vrouw die ik mijn “stiefmoeder” zou kunnen noemen. Iets dat ik gedaan zou hebben als ze zich ook als een tweede moeder zou hebben gedragen en niet als een jaloerse vrouw die het nodig vond om mijn echte moeder jarenlang tot op het bot af te branden. Toch ben ik blij dat jij het geluk bij die vrouw gevonden hebt en dat ze jou een stel nieuwe kinderen kon schenken. Want die vrouw zat niet echt op mij te wachten aangezien ik het levende bewijs ben dat je ooit een andere vrouw “eeuwige trouw” had beloofd. Ik had het als puber moeilijk en ben ooit voor een aantal weken in jullie huis beland toen mijn “zusjes” en “broertje” hun luiers ontgroeid waren. Ik kwam bij jullie toen ik in een crisissituatie zat. Ik was net een aantal weken daarvoor in een psychiatrische instelling geplaatst omdat ik handenvol medicijnen in had genomen en moest de eerste paar weken maar “kalmeren” in een isoleercel. Niemand vroeg waarom. Niemand deed en poging om tot me door te dringen. Niemand weet tot op de dag van vandaag wat die dagen in eenzaamheid met me gedaan hebben. Jij kwam op bezoek en vertelde me dat ik wel bij jullie terecht kon als ik die instelling mocht verlaten.

Ik kwam tijdelijk bij jullie in huis en ik besef me terdege dat jij een internationaal vrachtwagenchauffeur bent en alleen af en toe in het weekend thuis was. Wat mij steekt is dat je de weekenden die je thuis was, nooit eens gevraagd heb waarom ik al op zo’n jonge leeftijd in zo’n situatie terecht was gekomen of waarom ik het zo moeilijk had. Jij had je nieuwe gezin en ik was toch maar die derderangs zoon uit een vorig huwelijk. Toch? Jij kwam thuis op vrijdag, ging naar de kroeg en zaterdags was je bezig met je vrachtwagen (bierdrinken in de kantine), de krant (Telegraaf) en ging weer naar de kroeg of ergens anders naartoe. Op zondag was het tijd voor routineverplichtingen met je vrouw en maakte je jezelf weer klaar voor een lekkere rit naar het buitenland.

Dus ik ging verder met mijn leven en jij met het jouwe. Ik ging op kamertraining en was één van de eerste jongeren in Nederland die in Naam der Koningin volwassen verklaard werd toen ik nog maar 16 jaar oud was. Dat gaf me op die leeftijd namelijk een stuk meer rechten, maar zorgde er ook voor dat ik in een instelling geplaatst werd waar daadwerkelijk “volwassenen” woonden die, om het zacht uit te drukken, hulp nodig hadden met hun agressie. Ik moest vanaf dat moment overleven door te vechten. Ik was 16 en alleen in een huis vol gekken op “zelfstandigheidstraining”. Ik leefde in een huis op 16-jarige leeftijd waar de begeleiding wegging om 19:00 en daarna golden er geen regels. Ik voelde me onveilig. In die tijd was jij ook nergens. In die tijd begonnen jij en je nieuwe aangetrouwde familie te praten over hoe “slecht” ik wel niet was. Nooit stond je er als vader op die momenten. Als ik bij jou thuis vertelde over mijn problemen op dat moment, dan kreeg ik opmerkingen zoals; “van die stadsjongens kun je nooit winnen”. Opmerkingen waarmee ik niks kon en die er voor zorgden dat ik wel wilde winnen van die volwassen kerels. Dus als zo’n kerel tegen me zei dat hij mijn spullen wilde hebben, dan gaf ik ze, maar sloeg ze drie kwartier later met een thermoskan de schedel in terwijl we in onze gezamenlijke keuken stonden te koken in die instelling, om vervolgens mijn spullen weer terug te pakken uit hun kamer. Voor mijn gevoel had ik dan alsnog gewonnen… Die ene opmerking van jou, en ik vergeet hem nooit, dat ik “toch nooit zou kunnen winnen”, zijn de oorzaak van vele dingen geweest die fout zijn gegaan. Want de strijd aan gaan met alles komt bij die ene opmerking van jou vandaan. Een opmerking die een man maakte waar ik ooit tegen op kon kijken. Een man waar ik van hield. Mijn vader. Maar je hielp me niet door me te begeleiden. Ik ben de man die ik ben geworden, omdat jij me liever liet strijden.

De klok tikte door ondanks alles, maar toen kwam die dag dat ik aan mijn moeder bekende en vertelde wat er vroeger was gebeurd in mijn jeugd. De reden waarom ik ontspoort was. De reden waarom ik die handvol medicijnen had genomen en de reden waarom ik mijn moeder in een hel deed belanden met mijn moeilijke gedrag. De reden waarom ik alle scholen in Leeuwarden al had gehad en de reden waarom ik, zolang ik leerplichtig was, op een school voor “criminele jongeren” moest blijven. Ik kwam met mijn moeder bij jou thuis. Ik vertelde je huilend dat iemand me, toen ik nog een kind was, op zo’n manier behandeld had dat ik het niet meer zag zitten. De oorzaak van alle ellende legde ik op dat moment op tafel…. EN JIJ DEED NIKS. Je bent een vader zeg je, maar in mijn ogen is een vader iemand die zijn kinderen beschermd en als dat niet lukt omdat het echte probleem niet gezien kon worden dan doe je er iets aan op het moment dat je fokken kind wel het lef heeft om er iets over te zeggen of het te openbaren. JIJ. DEED. NIKS.

Daarna stortte ik me in de criminaliteit. Ik kreeg en maakte foute vrienden. Althans, mensen noemen het foute vrienden, maar ik heb liever één van die jongens om me heen, dan tien vaders zoals jou. Mijn vrienden losten mijn probleem wel samen met mij op en ik was er voor mijn vrienden. Het leek wel alsof ik in een vijver vol vaderschap was beland. Die kerels leerden me de trucjes om te handelen binnen de kaders van de wet. Ik heb negentien rechtszaken op mijn naam en maar één veroordeling en die komt ook nog eens omdat ik mijn bek niet kon houden online toen het ik het voor iemand op nam. Mijn vrienden leerden me wat “vergelding” kan betekenen. Geloof me… Wraak is lange tijd een bron van zuurstof voor me geweest voor de dingen die mij als kind aangedaan zijn. Ik kan in een blog niet uitweiden over de gevolgen, maar ik heb mijn “vergelding” gekregen. Jij als vader gaf me geen raad, maar kon alleen maar sarcastische grapjes maken.. Heel fijn voor jou, maar ik had een vader nodig. Iemand die me na alle moeilijkheden kon begeleiden naar een normale manier van leven. Waar de neuk was je?

Nu ik zelf 33 jaar oud ben heb ik er vrede mee. Ik hoef geen vader meer en ben alsnog trots op mezelf dat ik me omhoog heb weten te werken uit de goot waar jij me in liet liggen. Nu ben ik volwassen. Fok dat… Ik heb zelfrespect en niet dankzij jou. Dus als ik te horen krijg via bepaalde kanalen dat je contact met me wil hebben, dan kan ik alleen mijn middelvinger omhoog houden. *middelvinger*

Nu durf ik vol trots te zeggen dat ik Paul Geertsma ben.. Ik sta nu waar ik wil staan. Ik heb een goede baan en ondanks dat ik nog een paar rekeningen moet betalen, kan ik melden dat ik meer verdien dan jij ooit deed. Dat “stuk tuig” dat jullie tijdens verjaarden met een glaasje teveel op graag mogen beschrijven is nu een kerel die zijn eigen weg gevonden heeft. Bedrijven vechten om mijn online skills en ik heb vrienden.. Ik heb heel veel vrienden papa.. Al die vrienden steunen me meer dan jij ooit gedaan hebt. Het is 2014 en ik durf te stellen dat ik meer online vrienden heb die ik nog nooit gezien heb, die meer voor mij betekenen dan jij in al die jaren ooit gedaan hebt…

Van mijn kant is het klaar nu.. Zoek geen contact met me. Benader me niet en doe GODVERDOMME niet bij anderen alsof je een “vader” voor mij bent geweest.

Liefs,
Je zoon

Blijk ik mijn nieuwe ik… Of….

homz3kTijdje geleden dat ik de neiging voelde om hier een blog te tikken, maar de situatie vraagt erom. Ik sta op een verschrikkelijk keerpunt in mijn leven en zit met mijn handen in het haar. Kan mensen wel om goedbedoelde adviezen gaan vragen, maar mensen weten toch niet hoe ik me van binnen voel. Ik dacht echt dat ik goed bezig was na al die jaren van ellende. Ik was bereid om me kapot te werken voor een toekomst en alles leek zo mooi. Ik had kunnen weten dat dingen niet altijd zijn zoals ze lijken. Op dit moment heb ik dus een probleem op mijn werk. Elke motivering die ik heb, slaan ze onder mijn stoel vandaan.. Ik wil wel klimmen, maar mensen dwingen me om weer af te dalen naar wie ik ooit was. Ik wil niet met mijn rug tegen de muur staan en het gevoel hebben dat ik alleen vol agressie en woede weer vooruit kan roeien. Ik wil me nooit meer in mijn leven zo voelen zoals ik me 26 jaar van mijn leven gevoeld heb. Ik vond de nieuwe weg die ik had gevonden meer dan goed.

Een week geleden had ik oprechte gedachtes om mezelf van kant te maken. Om rust voor mezelf te vinden en anderen niet meer tot “last” te zijn. Gelukkig nam toen de woede het wel weer even over, want de oude Paul was nooit op zulke gedachtes gekomen. De oude Paul had zijn hoofd geschud, de boel van zich af laten glijden en weer verder gegaan, maar deze Paul voelt eindelijk emoties en gevoelens. Daar komen blijkbaar soms ook negatieve gevoelens bij kijken.

Op dit moment sta ik voor een weg waarvan ik niet weet of ik de energie heb om hem te bewandelen. Ik kan uit juridisch oogpunt niet vertellen wat mijn probleem is, want dat zou toekomstige rechtszaken kunnen schaden. Als jonge man van 33 die al 19 rechtszaken achter de rug heeft en er maar eentje in zijn leven heeft verloren, weet ik dat mijn kansen keren als ik in het openbaar mijn ongenoegen begin te uiten. Maar het knaagt…

Dus op dit moment sta ik voor een keuze. Als ze me dwingen moet ik juridisch de weg bewandelen die er uitgestippeld word, of ik draai de knop om, voel niks en handel bepaalde dingen af zoals ik mijn hele leven gedaan heb. Ik weet het niet meer. Ik weet het echt niet meer….

Ik weet wel dat ik graag mijn verantwoordingen neem en dat ik anderen niet de dupe wil laten worden van mijn mislukte leven. Omdat dat toch aan het gebeuren is en ik overal nul op rekest krijg, heb ik neigingen. Soms lees je nieuwsberichten over iemand die een overval pleegt en dan spreken we met zijn allen onze verontwaardiging uit. Toch zit er aan elk verhaal een tweede kant en ik kan me soms voorstellen dat mensen die echt tot het uiterste gedreven worden grijpen naar middelen die we met zijn allen afkeuren. Gevalletje rug tegen de muur en geen uitweg meer zien. Niet dat ik ooit weer terug ga naar de straat om drugs te dealen of om te bewijzen dat mijn ballen groter zijn dan die van anderen. Ik ben 33.. Ik wil een toekomst. Ik wil rust. Ik wil me kapotwerken voor die rust. Werken is voor mij ontspanning als mijn leven in puin ligt. Een welkome afleiding. Mijn werk is mijn alles… Zonder mijn werk… Zonder perspectief… Zonder hoop… Zonder… Heb ik geen keuze. Een man moet providen. Goedschiks of kwaadschiks…

Dus dat gaan we dan maar doen. Op welke manier dan ook.
*klik*

Ik heb een keuze gemaakt…. I’m back.

Lieve mama

hartjeIk wil je even zeggen dat ik je dankbaar ben. Dankbaar voor alle liefde die je me gaf en geeft. Altijd sta je voor me klaar ook al heb ik het mezelf en jou soms zo verdomd moeilijk gemaakt. Als iets de woorden “onvoorwaardelijke liefde” zouden kunnen beschrijven, dan ben jij dat. Ik hou van je. Ik zeg wel eens tegen je dat ik van je hou, maar je weet niet half hoe dankbaar ik ben. De laatste jaren gaat het goed, maar we zijn van ver gekomen, dat weet je. Je zoon gooide altijd zijn eigen glazen in en haalde zich soms meer ellende op zijn hals dan hij dragen kon.. Maar ook dan was jij daar om mee te denken en oplossingen aan te dragen. Waar andere moeders misschien hun zoon hadden laten vallen, ben jij altijd achter me blijven staan. Je was het soms niet eens met mijn keuzes, maar je bleef achter me staan. Als er een God bestaat dan dank ik hem op mijn blote knieën voor het feit dat ik de meest liefdevolle moeder ter wereld heb.

Ik schrijf dit niet voor niets lieve mama. Er moet me iets van het hart en jij als geen ander weet dat ik geen prater ben. Jij weet ook als geen ander dat bloggen/schrijven mijn uitlaatklep is en ik weet zeker dat je wel begrijpt dat ik het hier van me af schrijf. Ik weet niet eens of je dit ooit leest, maar ik wil even zeggen dat ik elke keer als ik in je ogen kijk een soort schuldgevoel zie.. Alsof je jezelf de schuld geeft van bepaalde dingen die er ooit in mijn jeugd gebeurt zijn. Dat doet me verdriet mama.. Dat doet me heel erg verdriet, want als er iemand geen blaam heeft aan bepaalde zaken uit het verleden, dan ben jij het wel.

Het was voor jou als alleenstaande moeder niet makkelijk om mij op te voeden. Toch heb je me nooit tekort gedaan in mijn jeugd. We hadden het niet breed, maar elke verjaardag, sinterklaas en kerst zorgde je ervoor dat ik van mijn jeugd kon genieten. Niet alleen op die dagen trouwens, je hebt me een topjeugd bezorgd ondanks alles. Je deed er alles aan mij onbezorgd op te laten groeien….

Toen gebeurde er iets in ons huis waar ik hier niet over ga uitweiden. Tot de dag van vandaag heb ik het idee dat jij jezelf daar de schuld van geeft. Dat is nergens voor nodig lieve mama. Nooit… Niemand neemt jou iets kwalijk. Ik al helemaal niet. Laat dat gevoel los. Het was mijn keuze om niet te praten tot ik al ver in de pubertijd zat en elke keer als ik in je ogen kijk dan betreur ik de dag dat ik het verteld heb. Want het vreet aan je. Nu nog. Jij kon er echter niks aan doen lieve mama. Je kon het niet voorkomen en daarna heb ik er nooit over gepraat, want na je beroerte wilde ik je niet meer belasten. Jij vocht zo hard om weer de oude te worden. Dat terwijl ik aan je bed heb gezeten met een dominee om afscheid van je te nemen na die klote hersenbloeding. God, wat ben ik dankbaar dat je er nog bent.. Die nacht dat ik dacht dat je zou overlijden is voor mij erger dan alles wat iemand mij ooit zou kunnen aan doen. Je liet toen een vechtlust zien, waar ik mijn hele leven op gebouwd heb. Wij laten ons niet neerhalen. Door niks. Niet door medische problemen, niet door financiële problemen en zeker niet door een ander. Die vechtlust heb je altijd getoond. Na je longembolie, na je beroerte en na alles wat je is overkomen. Ik respecteer dat meer dan wie dan ook. Ik heb alles van dichtbij mogen aanschouwen en ik ben blij dat al die dingen mijn zusje bespaard zijn gebleven. Ja, ik ben dankbaar dat mijn zusje vrij onbezorgd en zich met “normale problemen” door haar jeugd heeft mogen worstelen.

Mijn opvoeding bestond uit een hele stroom sarcasme en hoe erg ik dat vroeger ook vond soms, dat heeft mijn leven wel gered. De hardheid die me met de paplepel ingegoten is heeft me altijd op de been gehouden. Dat gecombineerd met de vechtlust die ik altijd in mijn moeder gezien heb, hebben van mij iemand gemaakt waar zelfs ik nu trots op kan zijn. Ik heb altijd mijn eigen weg bewandeld en ging een paar keer goed op mijn plaat. Dat is gezond. Jij leerde mij om van mijn eigen fouten te leren. Ik had geen vader thuis, maar jij nam ondanks alles de taak van beide ouders op je. Dat is je verdomd goed af gegaan en we zouden niet alleen naar de slechte dingen moeten kijken. Ja, er zijn erge dingen gebeurt en ja, daar hebben we veel verdriet van gehad… Maar laat het alsjeblieft los. Het heeft mij niet gesloopt en jij hebt nu ook wel lang genoeg met bepaalde gevoelens rondgelopen. Wat zeg ik… We hebben voor de poorten van de hel gestaan en samen de middelvinger naar de duivel opgestoken. We kunnen niet terug lieve mama. We moeten wel vooruit. Tenslotte heb jij me geleerd dat ik me door niemand zou moeten laten tegenhouden. Dus dat was ik ook niet van plan….

Lieve mama. Ik hou van je. Onvoorwaardelijk. Ik ben goed terecht gekomen en ik kijk nu naar de toekomst. Ik heb een groot deel van mijn woede laten varen en ik wil je vragen om samen met mij het verleden te begraven… Het is goed. De klok draaien we niet terug, maar de tijd die ons rest kunnen we nog positief invullen. Ik bewandel dat positieve pad graag na al die jaren vol negativiteit… Wandel je met me mee?

Ik zou het zo anders gedaan hebben…

positiveKen je dat.. Dat je terug kijkt op je leven en dat je tot de conclusie komt dat je vele dingen anders gedaan zou hebben als je toen wist wat je nu weet? Af en toe heb ik ook zo’n momentje. God, wat heb ik een spijt van bepaalde dingen. Vooral van de momenten dat ik uit koppigheid in bepaalde situaties terecht kwam. Toen ik jonger was, dacht ik alles te weten. Ik had niemand nodig. Ik kon mezelf wel redden. Geen dal te diep en geen berg te hoog. Het enige wat ik om me heen wilde hebben waren mijn vrienden. Vrienden die dezelfde mentaliteit hadden. O mijn God, wat heb ik me daarin vergist.

Elke keer weer dezelfde problemen op mezelf afroepen omdat ik dacht dat ik er altijd moest staan voor de mensen om mij heen. Dat was andersom ook zo en ik zal die vrienden nooit afkraken, maar Jezus Christus, wat waren we dom. Ja, ik had meer geld. Nee, niemand kon ons iets maken. Dat gaf ook een bepaald gevoel van vrijheid, maar die vrijheid moesten we duur betalen. Altijd problemen, altijd gezeik…

Nu ben ik 32 en ik weet nog niet hoe ik op bepaalde situaties moet reageren. Mijn leven heeft lange tijd een spiraal van geweld en persoonlijk leed gekend. Vanaf mijn kinderjaren tot mijn volwassen leven draaide alles om ego en wraak. Jij slaat mij, dan sla ik jou twee keer terug. Als ik terug kijk (wat ik liever niet doe) dan gaan de nekharen overeind staan en kan ik bijna niet beseffen hoe kortzichtig ik was.

Vele mensen die mij al wat jaren op het www volgen zullen beamen dat ik van ver ben gekomen en grote positieve stappen richting de toekomst gemaakt heb. Ik kwam op het www met een “overal schijt aan” houding en mentaliteit. Mijn @Mediamix_Weblog periode was er ook één van hoogtepunten en diepe dalen. Mijn grote bek en mijn ‘fok alles’ houding brachten me meerdere keren in de problemen. Kleine problemen en grote problemen. Problemen waar ik tot op de dag van vandaag last van heb. Op zich is dat een goede reminder. Die houding heb ik laten varen. Deels omdat ik op het grote boze www ook mensen heb leren kennen die me lieten zien dat het ook anders kan. Mensen die ik als mijn nieuwe vrienden beschouw en waar ik ook voor door het vuur zou gaan, maar dan op een normale manier.

Ik vind het toch nog moeilijk soms. Er zijn altijd situaties waar ik het liefst impulsief op zou reageren, maar dat gaat niet. Langzaam begin ik te ontwaken, zo voelt het. De stuiptrekkingen van het verleden achtervolgen me soms, maar er is niks wat me kan stoppen om dit pad te blijven bewandelen. Wat dat betreft ben ik blij met mijn afkomst en verleden. Dat heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. En ondanks alles…. Ik ben verdomd blij met mezelf. Niet iedereen in mijn positie komt er zo goed vanaf. Ik heb geluk gehad. Tijd om dat te vieren. Woohoo!

motherfucker

Als ik dood ben..

Paul GeertsmaOoit gaan we dood.. De één wat eerder dan de ander. Ik ga ook dood. Ik heb geen wensen als ik dood ga. Ik hoop alleen dat de dienst tijdens mijn laatste afscheid loopt zoals ik wil. Ik heb geen notaris nodig, want het enige wat ik op dit moment bezit zijn mijn ballen en mijn woord. Meer heb ik ook niet nodig. Ik ben ondanks een paar tegenslagen best wel gelukkig met de keuzes die ik gemaakt heb. Sommige keuzes brachten me in posities die sommige mensen als “probleemsituaties” zouden omschrijven. Ik kies er echter voor om dat gewoon “leerprocessen” te noemen. Ik blijf dan ook achter 99% van mijn daden en acties staan, omdat die beslissingen mij hebben gebracht waar ik nu ben. In de spiegel kijken en de reflectie van mijn ziel in mijn ogen zien is iets waar ik totaal geen moeite mee heb.. Ja, ik heb destructief gedrag vertoond. Ja, ik heb paden door situaties gehakt, waar ik ook een normaal pad had kunnen bewandelen. Fok dat. Soms moet je een eigen weg kiezen om te weten waar de kudde staat, zei mijn oma altijd…

De enige wens die ik heb als ik dood zou mogen gaan is dat mijn muziek gedraaid wordt en de mensen mij herinneren zoals ik echt was. Hoe ik echt was, mag iedereen ook een andere opvatting over hebben, want voor de één ben ik een kennis en voor de ander een vriend. (al heb ik ook een shitload aan mensen waar ik op schijt, maar dat is een ander verhaal) ;)

Nummer 1:

Gewoon hierom:
I left my home still as a child, I walked a thousand soary miles
To wait for my father, to gather up his tools
He said my boy you’ve got to run, don’t wait for me, don’t wait for mum
We’ll come get you, when it’s safe for us to move

So I waited many years, held back the pain behind my tears
For my father, to come find me like he said
And in that time I was alone, so many years without my home
I made brothers of a different kind instead.

Nummer 2:

Gewoon hierom:
Bury me smilin’
With G’s in my pocket
Have a party at my funeral
Let every “blogger” rock it
Let the hoes that I used to know
From way before
Kiss me from my head to my toe
Give me a paper and a pen
So I can write about my life of sin
A couple bottles of Gin
Incase I don’t get in
Tell all my people I’m a Ridah
Nobody cries when we die
We outlaws
Let me ride
Until I get free…

Nummer 3:

Gewoon hierom:
OMDAT HET KAN MOTHERFOKKERS! :)

Weej goan allemoal. (wohohhhh)
Allemoal, met de neus umhoeg.

ZO.. DIT STAAT NU OOK ZWART OP WIT!

Hoe een moord mijn familie verwoest heeft

Sporenonderzoek in huis van mijn oom

Sporenonderzoek in huis van mijn oom

Ik weet niet zo goed hoe ik aan dit blog moet beginnen. Dus ik begin maar gewoon, want soms moet je toch ergens starten. Een tijd geleden is mijn favoriete oom vermoord terwijl dat niet nodig was. Wij als familie hadden dat maar te accepteren, want je kunt de tijd nou eenmaal niet terugdraaien.  Wat ik niet kan accepteren tot op de dag van vandaag is dat het voorkomen had kunnen worden. Sinds dat gegeven een feit is zet ik mij nog harder af tegen autoriteit dan ik al deed. Ik kan en wil niet accepteren dat mensen in uniform ons wetten opleggen, maar vervolgens uit luiheid er voor gezorgd hebben dat mijn familie tot op de dag van vandaag langzaam kapot gaat door vragen en het gemis van mijn oom.. Er worden vaak mensen vermoord en ik ben ook vaak dichtbij moordzaken betrokken geweest in de tijd dat ik niet zo’n brave jongen was. Ik ken beide kanten en durf te stellen dat als het om het wegnemen van een leven gaat, ik weet waar ik over praat. Niks om trots op te zijn, maar laten we feiten gewoon feiten blijven noemen….

“Niemand wilde helpen. Nu is er iemand dood. Dat was te voorkomen geweest”, aldus zijn advocaat Lionel Lalji. Het slachtoffer lag zondag in een grote plas bloed in zijn appartement aan De Schelp in Zandvoort. De verdachte had zich kort daarvoor zelf gemeld bij de politie dat ‘er iets ergs was gebeurd’.

Volgens Lalji is zijn cliënt al jaren schizofreen en in 1999 al eens eerder opgenomen. “Hij hoort nu stemmen die zeggen dat hij iemand moet neersteken. Heel ernstig”, aldus de advocaat.

C. zou daarom aan GGZ Drenthe hebben gevraagd te helpen. Hij meldde zich aan de balie van de afdeling Ambulante Forensische Psychiatrie in Emmen. “Die hadden geen tijd”, aldus Lalji. C. vertrok daarna naar Groningen. Aan de balie van het Universitair Medisch Centrum Groningen vroeg hij een gesprek met een psychiater. “Mijn cliënt had een groot keukenmes bij zich om de ernst van de situatie aan te geven”, aldus Lalji. De beveiliging van het ziekenhuis wist C. te overtuigen het mes in te leveren. “Daarna had hij een gesprek van drie uur met een psychiater in opleiding. Ook zij stuurde hem zonder medicatie of verwijzing weg.”

C. vertrok naar Zandvoort om bij zijn toekomstige slachtoffer, dat hij via internet had leren kennen, ‘tot rust te komen’. Het liep anders. C. kreeg ‘opdracht’ om zijn vriend dood te steken. Lalji: “‘Steken, steken, je doet het goed’ hoorde hij in zijn hoofd.”

Als jij en ik nu een ziekenhuis in zouden lopen en met een mes zouden zwaaien, dan weten we bij voorbaat al dat we de komende tijd vier muren van dichtbij mogen bekijken en dat er voorlopig een dikke stalen deur tussen ons en de buitenwereld zit. Dat was niet het geval bij de moordenaar van mijn oom. Wat het verhaal nog erger maakt voor mij en mijn familie is het feit dat deze dader al eerder vrouwen verkracht had en een leven lang vol geweld kende. Hij had een strafblad vol geweldsdelicten en toch lieten ze hem lopen na het “ziekenhuis incident”.

Ik hou die agenten die hem lieten lopen er persoonlijk verantwoordelijk voor dat mijn oom dood is. Misschien kan jij als buitenstaander dat niet begrijpen, maar ik hoop dan ook dat je nooit in de schoenen van mij of mijn familie hoeft te staan. Ik heb tijden mijn moeder (de zus van mijn oom) huilend in mijn armen moeten houden. Ik zag en zie haar wanhoop. Ik kan haar vraag “waarom?” niet beantwoorden. Het enige wat ik kan en kon doen is er zijn en zelfs daarin heb ik gefaald. In de periode na de moord heb ik ook tijden met zoveel woede rondgelopen, dat ik de dingen niet helder zag.. Ik kon de dader niet bereiken of raken. Dus ik wilde achter zijn familie aan gaan. Hij mijn familie verdriet doen, dan ik de zijne.. Zo dacht ik. Ik had alles al uitgewerkt. Hij had een kind. Prima.. Dan pak ik die wel, dacht ik. Misschien raak ik die achterlijke idioot dan. Gelukkig is dat gevoel langzaam weggegaan.

Toch kan en wil ik dit niet accepteren.. Vaak denk ik dat ik het moet laten rusten en dat ik niks bereik door boos te blijven. Uiteraard is dat ergens ook wel zo. Ik bereik ook niks met mijn boosheid, maar toch is dat het enige gevoel wat dit verhaal bij me oproept en boosheid voelt op zich ook best wel vertrouwd voor me. Toch zou ik dit gevoel na deze periode graag loslaten, want ik help er ook niemand mee door kwaad te blijven.

Na de moord kreeg mijn moeder het verzoek om mee te werken aan een onderzoek van de universiteit in Groningen. Dat deed ze en ik vind mijn moeder heel dapper omdat het elke keer weer gevoelens oproept die een mens liever niet zou voelen. De periode na de moord was mijn moeder heel open over alles. We hebben samen veel gehuild en over “ome Jan” nagedacht. De man had een geestelijke beperking en was te goed van vertrouwen. De reden waarom hij zijn moordenaar in huis heeft gelaten is omdat zijn moordenaar het even niet meer zag zitten en mijn oom bood hem een plek om op adem te komen. Dat heeft hij met de dood moeten bekopen. Zoals ik al eerder schreef, was dat te voorkomen geweest als ze hem in Groningen gewoon hadden aangehouden, omdat hij met een mes het ziekenhuis in was gewandeld en dingen begon te eisen. Toch doet mijn moeder mee met dat onderzoek omdat de “wetenschap” graag inzicht wil krijgen in de rouwverwerking na zo’n heftige gebeurtenis. Voor haar is het onderzoek misschien ook wel een stukje “rouwverwerking” op zich, maar ik kan er niet meer tegen dat we er eigenlijk onderling niet meer over praten…

Ik ben namelijk opgevoed met sarcasme. Keihard sarcasme. Liefdevol, maar met zoveel sarcasme dat we ons na deze gebeurtenis geen houding meer weten te geven. Ik kijk in haar ogen en zie elke keer dat heftige verdriet, maar als ik nu reageer op de manier zoals zij mij opgevoed heeft, dan doe ik haar pijn. Dan zie ik de pijn in haar ogen en dan huilt ze snel.. Dat raakt me meer dan woorden in een blog kunnen uitleggen. Ik zal uitleggen waarom; In mijn jeugd heb ik HEEL VEEL ellende gekend en de enige manier om daarmee om te gaan was een muur bouwen en een schild om mijzelf heen werpen.. Mijn geweldige moeder heeft zoveel verdriet en ik heb het gevoel dat ik haar niet kan helpen. Ze doet mee aan een onderzoek die ervoor moet zorgen dat toekomstige nabestaanden van iemand die vermoord is, betere hulp kunnen krijgen en dat roept bij haar gevoelens op van verdriet. Dat zie ik in haar ogen en ik voel me soms zo machteloos… Zo machteloos dat de woede weer naar boven komt en ik de betreffende agenten die ik verantwoordelijk hou voor het verdriet van mijn familie wel iets aan zou kunnen doen. Ik voel me ook machteloos, omdat ik niet meer wil dat woede mijn leven bepaald, maar als ik eerlijk ben.. Ik zou zonder nadenken de trekker overhalen als die agenten voor me zouden staan. Ik zou ook zo de trekker overhalen en de familie van de moordenaar van mijn oom omleggen als ik de moordenaar daar mee zou raken, maar de man is geesteziek en dat was bij justitie bekend en ook bij de agenten die hem lieten lopen in Groningen. Ik weet de namen van de agenten.. Ik weet waar ze wonen. Ik weet door wie het verdriet in de ogen van mijn moeder veroorzaakt is. Dat knaagt.. Heel erg. Die agenten zou ik graag “spreken” onder mijn voorwaarden, maar we leven nou eenmaal in een land met *kuch wetten *kuch.  Het feit dat mijn leven sinds de moord op mijn oom een positieve wending heeft gekregen zoals ook wel op dit webblog te lezen valt, houd me ook tegen. Het feit dat mijn moeder nog meer verdriet zou hebben als ik vast zou komen te zitten is een gezonde rem op mijn gedachtegang.. Als ik het zo schrijf.. De moord op mijn oom heeft mijn leven ook positief beïnvloed. Ik doe niet meer wat mijn hoofd zegt, maar ik luister naar mijn hart…

Voor mama:
Lieve mama. We hebben samen alles doorstaan. Jouw beroerte liet mij ooit alleen achter op deze wereld en er zijn dingen in mijn jeugd voorgekomen die we onze ergste vijanden niet zouden gunnen, maar ik wil dat je weet dat ik je verdriet zie, ik wil dat je weet dat ik er altijd voor je zal zijn. Jij bleef onvoorwaardelijk achter mij staan al die jaren dat ik losgeslagen was en nu is het mijn beurt. Lieve mama, als je ooit een schouder nodig hebt zal ik er zijn. Ik zal nooit meer een cel zien. Ik zal nooit meer roekeloos gedrag vertonen zodat je mij moet opzoeken in een ziekenhuis en we bijna afscheid van elkaar moeten nemen. Lieve mama, wat er ook met onze familie gebeurt ik zal er zijn.. Als je schouder, als je zoon.. Als de persoon die net zo onvoorwaardelijk van jou houd als jij altijd van mij gedaan hebt. Ik nam dingen vaak al vanzelfsprekend, maar ik weet nu wat er echt belangrijk is. Ik vind je de meest dappere vrouw op aarde. Dat jij nog zoveel voor anderen doet na alles wat je mee hebt gemaakt is een inspiratie voor me en ik hoop ooit dat ik net zo geweldig zal zijn als mens als jij bent. Ik hou van je! Kus.

Mijn broertje zou TBS moeten krijgen

go_to_jailBest een harde titel, maar het is nodig. Ik zal even in het kort uitleggen waarom. Mijn broertje heeft een verstandelijke beperking en een verleden met het ene na het andere gewelddadige incident. Hij zit nu in de gevangenis nadat hij samen met een andere jongen een oudere vrouw met geweld heeft beroofd. Dat was het zoveelste gewelddelict dat hij pleegde. Wij als familie hebben hem altijd gesteund en opgevangen als dat nodig was, maar hoe ouder hij wordt, hoe gewelddadiger zijn acties. Er is een grens bereikt.

Mijn moeder woont zo’n zes kilometer bij mij vandaan. Als hij weer vrijkomt is dat waarschijnlijk de eerste plek waar hij heen gaat. Mijn moeder is niet eens zijn echte moeder maar was de nieuwe vrouw van zijn vader in een ver verleden. Ze bracht hem naar het speciaal onderwijs en zorgde ervoor dat hij ondanks zijn beperkingen een vrij normale jeugd kon hebben. Het is ook niet mijn echte broertje, maar officieel mijn stiefbroertje. Al doen zulke termen er naar mijn mening niet meer toe als je van jongs af aan opgroeit met iemand. Ik zie hem dus gewoon als mijn broertje en zo zal ik hem dus ook blijven noemen. Wij stonden voor hem klaar toen zijn moeder hem liet vallen. Zijn “echte” moeder sloot hem vroeger altijd op in de kelderkast als ze naar de kroeg ging. En ze ging vaak naar de kroeg. Over de overige mishandelingen die hij als klein jochie kreeg te verwerken zal ik het maar niet hebben, maar neem gerust van mij aan dat ieder kind een achterstand zou krijgen als je de eerste drie jaren van je leven opgroeit zoals mijn broertje. Nu, jaren later, hangt zijn leven aan elkaar van opvanghuis naar junkenverblijf en andersom. Ook de gevangenis doet hem geen goed. Volgens hem is het alleen maar stoer dat hij daar zit. Hij beseft ook niet wat de gevolgen van zijn acties zijn. Dat er nu een vrouw de laatste jaren van haar leven in angst slijt omdat hij haar niet alleen van geld beroofd heeft, maar ook van haar vertrouwen in de wereld ziet hij niet.

Mocht hij bij mijn moeder aan de deur komen dan zal ze hem weigeren om binnen te komen. Dat baart mij zorgen. Want zijn gewelddadige reacties zijn gewoon onvoorspelbaar. De kans is heel groot dat hij mijn moeder iets aan zal doen en ik zit te ver weg om dat te voorkomen. Hij is veroordeeld. Hij kreeg zo’n anderhalf jaar met aftrek van blablabla. Geen TBS. Geen hulp. Hij wordt daar in de gevangenis alleen maar harder en meedogenlozer. De reden dat ik dit nu schrijf is deels omdat ik wil dat mensen nu al weten waarvoor ik vrees. Mochten mijn angsten waarheid worden dan weet iedereen dat het niet had gehoeven. Hij valt mijn moeder nu al bijna dagelijks lastig telefonisch en wil hulp. Die hulp die hij wil kunnen en willen wij hem niet meer bieden. Wij als familie gaan kapot door zijn daden. Ik ben trots op mijn moeder dat ze zolang geprobeerd heeft om hem te helpen, maar hij wil geen echte hulp. Hij wil alleen zijn eigen bekrompen gedachtegang projecteren op ons. Zoals ik al zei.. De grens is al een tijdje bereikt.

Mocht mijn moeder iets overkomen omdat een rechter besloten heeft dat hij geen TBS of andere hulp hoefde te krijgen dan sta ik niet voor mezelf in. Dat zou dan de tweede keer zijn dat er iemand in mijn familie met geweld geconfronteerd wordt terwijl dat voorkomen had kunnen worden. De eerste keer betrof dat mijn oom die vermoord is terwijl dat niet nodig was. Dit keer zal ik er alles aan doen om zoiets te voorkomen. Al moet ik hem bij de poort van de gevangenis opwachten en zelf tot daden overgaan…. Neem mij dat maar eens kwalijk.

Op het www moet een mens zich altijd goed voelen

Het is echt zo. Op het www mag en kun je geen slechte dag hebben. Want wat zullen de mensen er wel niet van denken als je een keer zegt dat je een kuthumeur hebt. Ja, ik zei kut. Als je daar een probleem mee hebt kun je beter nu stoppen met lezen, want dit is MIJN EIGEN blog waar ik het fokken recht heb om met kut te smijten als ik dat wil. Zolang die kut niet aan een vrouw vastzit dan. Want er zijn mensen voor minder opgepakt.

Ik heb dus een kuthumeur, maar kan even nergens mijn ei kwijt. Veel mensen snappen wel wat ik bedoel als ik zeg dat je op het www beter schijnheilig kan doen dan gewoon eerlijk zeggen wat je voelt. Want mensen zijn bang voor negativiteit. Wat eigenlijk gewoon achterlijk is, want negatieve dingen horen ook bij het leven. Op dit moment ligt voor mijn gevoel mijn wereld in puin. Geen baan, geen vat op de toekomst even en deze week twee rekeningen van 8000 euro in ontvangst mogen nemen en dat is nog niet eens de helft van de shit die in één week op mij af kwam. Nou weet ik toevallig zelf heel goed dat ik daar ook wel weer bovenop kom, maar ik heb echt wel het fokken recht om een kuthumeur te hebben.

Aangezien er de komende tijd nog wel meer hobbels op mijn levenspad komen, kan ik ook niet beloven dat ik in de toekomst nooit meer een kuthumer zal hebben. Dus als je niet gediend bent van enige vorm van negativiteit dan doe je er goed aan om mij te ontvrienden of te ontvolgen op de social media kanalen. Want ik heb er dus een broertje doet aan wat fatsoensmensen, moraalridders en schijnheiligen vinden. Het zal mij aan mijn reet roesten. Ik ga voortaan gewoon weer zeggen waar het op staat. Ik vraag namelijk niemand om hulp. Ik wil gewoon weer een uitlaatklep hebben… Dat is social media voor mij. Mocht je niet sociaal genoeg zijn om te beseffen dat niet iedereen door het leven vliegt op een gouden deken die voortgedreven wordt door voorspoed dan kun je gewoon de middelvinger krijgen. De kut voor je!

Pauper Paul gooit olie op het vuur

Paul GeertsmaIk ben Mediamix.. Ik ben Paul Geertsma a.k.a @Mediamix_Weblog op Twitter. Ik noem mijzelf Social Media koning. Ik vind dat ik recht heb op die titel. Niet omdat ik beter ben dan sommige mensen die zich “Social Media Expert” noemen, want aan die titel heb ik echt een hekel. Ik ben gewoon koning, omdat ik jarenlang voor mensen die zich Social Media expert noemen de hete kastanjes uit het vuur heb gehaald.

Jullie zogenaamde experts zijn afgestudeerd op mensen zoals mij. Jullie experts gaven mij een naam en ik gaf een vulling voor het eenzijdige thema dat jullie bedacht hadden. Als ik los ging, dan deden de marketing boefjes lachen. Ik lachte vrolijk mee. Ik wist namelijk al vroeg dat de tijd jullie in ging halen. Daar stonden jullie met je stropdas en je dure door papa betaalde opleiding niet bij stil, maar ik wist dat ik over jullie heen zou walsen als een locomotief op doping die verstrekt was door Lance Armstrong.

Zelfs toen ik een multinational zoals Carglass op de hak nam, dachten jullie dat ik ten onder zou gaan, maar ik ging niet. Jullie schreeuwden crisis, jullie schreeuwden moord en brand. Maar ik ging nog niet ten onder. Het merendeel van jullie stropdassen zit nu werkloos thuis en komen nu aan mij vragen hoe ik dat toch doe op het wereld wijde web.

Ik heb maar één zin voor jullie nu.. “out of the box denken”. Dat had je zoveel kunnen schelen, maar nee, het moest allemaal ten koste van je gezin gaan. De lease-auto en de status waren belangrijker dan het hoofd boven water houden blijkbaar. Ik hoor jullie lach nog steeds. Toch kijk ik nu achterom. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Ik ben opgegroeid op de straat, zonder dure opleiding en zonder stropdas… En ik lach. De straat gaf mij het vermogen om situaties en mensen in te schatten. Ik leerde op het moment dat jullie dachten dat er niet meer kennis te vergaren was.

Nu ben ik die kerel waar jullie aan vragen hoe het moet.. Nu ben ik de lachende derde. Ik heb in de tijd dat jullie een baan hadden en neerkeken op mensen zoals mij iets opgebouwd. Ik deed daar tien jaar over. Ik kan op een solide netwerk bouwen, daar waar jullie op mensen neerkeken. En nu lach ik.. Want jullie komen nu bij mij. Bang dat de hypotheek niet meer betaald kan worden. Bang dat de alimentatie niet op tijd betaald kan worden. Ik lach me kapot. Jullie prijzen mij nu de hemel in, terwijl ik tuig was toen jullie mij leerden kennen op den sociale media..

Vreemd.. Ik ben altijd mezelf gebleven terwijl jullie een masker op moesten zetten om de kosten te dekken. Jullie zeiden stuk voor stuk dat jullie leven een succesverhaal was en dat “mijn soort mensen” nog veel van jullie konden leren. Toch idioot dat ik het gevoel heb van vrijheid, geen verplichtingen, doen wat ik leuk vindt en jullie zitten te piekeren hoe het volgende schoolreisje voor de kids betaald moet worden.

Ik moet jullie iets bekennen.. Ik leerde pas van mijzelf houden toen jullie mij de grond in trapten. Bedankt daarvoor. Zonder jullie had ik nooit geweten dat ik zoveel meer succes kon hebben dan alle stropdassen bij elkaar. Kusje! Ik ook van jullie!

Ik schaam me dat ik voetbalsupporter ben…

VoetbalsupporterIk kwam zonet aan op station Leeuwarden en liep naar de plaats waar de bussen vertrekken. Daar stond een jongen met een shirt van Heerenveen… Een T-shirt met dit weer. OMG. Dus ik dacht nog, die jongen moet wel een hele grote fan van Heerenveen zijn om hier zo te gaan staan in weer en wind. Op hetzelfde moment kwamen er drie jongens aangelopen van een jaar of 18-19. Opeens gaf één van die jongens de jongen met het Heerenveen voetbalshirt een geweldige duw en sprak de woorden; “je hebt hier niks te zoeken”. Daarna kwam van één van de andere jongens met een schreeuwerige; “CAMBUUR LEEUWARDEN LALALALAAA”.

Nou is het een algemeen bekend feit hier in de omgeving dat Heerenveen en Leeuwarden als water en vuur zijn. De jongen met het shirt van Heerenveen zag er gelijk verschrikkelijk bang uit. Het was ook niet het type dat voor zichzelf kon opkomen. Als ik eerlijk ben dan vermoed ik dat hij een beetje een achterstand had op de rest van de maatschappij. Als een visstick een IQ kon hebben, dan was een visstick net zo slim als deze jongen zeg maar. Dus ik vond het gelijk knap waardeloos dat zo’n jongen omsingeld werd door drie van die halfbakken door hun moeder uitgescheten idioten. Ten eerste heeft geweld en intimidatie geen ruk met voetbal te maken. Ten tweede moeten hooligans het lekker zelf weten of ze elkaar de hersens in willen slaan, maar laat zo’n jongen die gewoon trots is op zijn club lekker met rust.

Ik zag dat de jongen in het Heerenveen shirt een sigaret had en liep naar hem toe terwijl die guppekoppen nog steeds om hem heen liepen te schelden, dreigen en te beledigen. De jongen stonden inmiddels de tranen in de ogen. Vlakbij de jongen gekomen vroeg ik hem om een vuurtje en gaf hem een knipoog. Blijkbaar geheel niet onder de indruk van mijn miezerige 2 meter en 110 kilo, ging één van de jongens gewoon door met het getreiter. Ik kon er niks aan doen. Ik heb me omgedraaid en de idiote kutpuber wel zo’n ongelofelijke duw over het asfalt gegeven dat de schaafplekken volgens mij tot in zijn bilnaad zaten. Het jochie vloog overeind en zag eruit alsof hij mij ter plekke wilde vermoorden. Dat mag. Emoties mag iedereen hebben tenslotte. Zijn vrienden waren al een paar meter verderop gaan staan inmiddels, dus ik zette rustig mijn tas neer en vroeg hem of hij dit echt wilde doen, want dan trapte ik hem het hele station even over tot zijn bloedeigen moeder hem niet meer herkennen zou. De jongen met het Heerenveen shirt voelde zich opeens heel sterk, want die begon te grinniken als een ezel die er voor het eerst achter komt dat je jezelf niet altijd aan twee stenen hoeft te stoten. De relschoppertjes liepen daarna weg en ik kwam erachter dat ik mijn bus gemist had.

Ik bleef nog even met het visstickje praten en al gauw verteld hij dat hij gisteren dat Heerenveen shirt van zijn moeder had gekregen en dat hij daar zo trots op was, dat hij vandaag ondanks het weer geen jas aan had getrokken. “HET IS MIJN CLUB”, zei hij vol overtuiging. Ik ben zelf een Feyenoordsupporter en ik voel liefde voor Cambuur Leeuwarden, maar ik zal nooit iemand veroordelen omdat die persoon toevallig voor een andere club is. Natuurlijk maak ik ook weleens grappen tegen mensen uit rivaliteit, maar dit had niks meer met voetbal te maken. Als knapen zoals deze jongens die een weerloze jongen tot het bot toe afbranden en zelfs overgaan tot fysiek geweld de supporters van nu zijn. Dan ben ik liever geen voetbalsupporter meer. Dan ga ik voortaan wel juichen tijdens de Nederlandse kampioenschappen schoonzwemmen. Ik vind het walgelijk… Mijn Feyenoordshirt hang ik aan de wilgen. Ik wens mezelf niet langer een voetbalsupporter te noemen.