Open brief aan mijn vader

Hoi papaPapa. Vader. Twee woorden die een man zouden moeten beschrijven die er voor zijn kind is. Inmiddels ben ik nu geen kind meer, maar God gaf me de gave om woorden te gebruiken als het op gevoelens aankomt. Daar mag je blij mee zijn “papa”, want er waren genoeg momenten in mijn leven dat ik iets anders wilde gebruiken dan woorden. De scheiding van jou en mama gebeurde toen ik nog een kleuter was, maar zelfs ik kan me vaag die ene dag dat het werkelijkheid werd nog herinneren. Oma nam mij mee naar de kinderboerderij terwijl jij en mama bepaalde dingen te bespreken hadden. Klein als ik was had ik geen enkel vermoeden hoe die ene dag mijn toekomst zou bepalen. Ik speelde die dag blij als een kind in de zandbak en aaide geitjes…

Nu ik ouder ben, weet ik dat die dag het keerpunt in mijn leven was en de dag waarop ik verdoemd ben. Ik werd ouder, ging naar school en ondanks alles gaf mijn moeder mij een fantastische jeugd. Ik ging één keer in de twee weken een weekend naar jou en jij kwam af en toe naar een ouderavond van school. Dat was jouw rol als vader. Ik durf bijna te wedden dat tussen die weekenden je ook geen enkel moment aan mij dacht, want dat lieten je acties wel zien toen ik ouder begon te worden, maar daarover begin ik straks wel.

Na de scheiding had je hier en daar een flirt, maar trouwde je al vrij snel met de vrouw die ik mijn “stiefmoeder” zou kunnen noemen. Iets dat ik gedaan zou hebben als ze zich ook als een tweede moeder zou hebben gedragen en niet als een jaloerse vrouw die het nodig vond om mijn echte moeder jarenlang tot op het bot af te branden. Toch ben ik blij dat jij het geluk bij die vrouw gevonden hebt en dat ze jou een stel nieuwe kinderen kon schenken. Want die vrouw zat niet echt op mij te wachten aangezien ik het levende bewijs ben dat je ooit een andere vrouw “eeuwige trouw” had beloofd. Ik had het als puber moeilijk en ben ooit voor een aantal weken in jullie huis beland toen mijn “zusjes” en “broertje” hun luiers ontgroeid waren. Ik kwam bij jullie toen ik in een crisissituatie zat. Ik was net een aantal weken daarvoor in een psychiatrische instelling geplaatst omdat ik handenvol medicijnen in had genomen en moest de eerste paar weken maar “kalmeren” in een isoleercel. Niemand vroeg waarom. Niemand deed en poging om tot me door te dringen. Niemand weet tot op de dag van vandaag wat die dagen in eenzaamheid met me gedaan hebben. Jij kwam op bezoek en vertelde me dat ik wel bij jullie terecht kon als ik die instelling mocht verlaten.

Ik kwam tijdelijk bij jullie in huis en ik besef me terdege dat jij een internationaal vrachtwagenchauffeur bent en alleen af en toe in het weekend thuis was. Wat mij steekt is dat je de weekenden die je thuis was, nooit eens gevraagd heb waarom ik al op zo’n jonge leeftijd in zo’n situatie terecht was gekomen of waarom ik het zo moeilijk had. Jij had je nieuwe gezin en ik was toch maar die derderangs zoon uit een vorig huwelijk. Toch? Jij kwam thuis op vrijdag, ging naar de kroeg en zaterdags was je bezig met je vrachtwagen (bierdrinken in de kantine), de krant (Telegraaf) en ging weer naar de kroeg of ergens anders naartoe. Op zondag was het tijd voor routineverplichtingen met je vrouw en maakte je jezelf weer klaar voor een lekkere rit naar het buitenland.

Dus ik ging verder met mijn leven en jij met het jouwe. Ik ging op kamertraining en was één van de eerste jongeren in Nederland die in Naam der Koningin volwassen verklaard werd toen ik nog maar 16 jaar oud was. Dat gaf me op die leeftijd namelijk een stuk meer rechten, maar zorgde er ook voor dat ik in een instelling geplaatst werd waar daadwerkelijk “volwassenen” woonden die, om het zacht uit te drukken, hulp nodig hadden met hun agressie. Ik moest vanaf dat moment overleven door te vechten. Ik was 16 en alleen in een huis vol gekken op “zelfstandigheidstraining”. Ik leefde in een huis op 16-jarige leeftijd waar de begeleiding wegging om 19:00 en daarna golden er geen regels. Ik voelde me onveilig. In die tijd was jij ook nergens. In die tijd begonnen jij en je nieuwe aangetrouwde familie te praten over hoe “slecht” ik wel niet was. Nooit stond je er als vader op die momenten. Als ik bij jou thuis vertelde over mijn problemen op dat moment, dan kreeg ik opmerkingen zoals; “van die stadsjongens kun je nooit winnen”. Opmerkingen waarmee ik niks kon en die er voor zorgden dat ik wel wilde winnen van die volwassen kerels. Dus als zo’n kerel tegen me zei dat hij mijn spullen wilde hebben, dan gaf ik ze, maar sloeg ze drie kwartier later met een thermoskan de schedel in terwijl we in onze gezamenlijke keuken stonden te koken in die instelling, om vervolgens mijn spullen weer terug te pakken uit hun kamer. Voor mijn gevoel had ik dan alsnog gewonnen… Die ene opmerking van jou, en ik vergeet hem nooit, dat ik “toch nooit zou kunnen winnen”, zijn de oorzaak van vele dingen geweest die fout zijn gegaan. Want de strijd aan gaan met alles komt bij die ene opmerking van jou vandaan. Een opmerking die een man maakte waar ik ooit tegen op kon kijken. Een man waar ik van hield. Mijn vader. Maar je hielp me niet door me te begeleiden. Ik ben de man die ik ben geworden, omdat jij me liever liet strijden.

De klok tikte door ondanks alles, maar toen kwam die dag dat ik aan mijn moeder bekende en vertelde wat er vroeger was gebeurd in mijn jeugd. De reden waarom ik ontspoort was. De reden waarom ik die handvol medicijnen had genomen en de reden waarom ik mijn moeder in een hel deed belanden met mijn moeilijke gedrag. De reden waarom ik alle scholen in Leeuwarden al had gehad en de reden waarom ik, zolang ik leerplichtig was, op een school voor “criminele jongeren” moest blijven. Ik kwam met mijn moeder bij jou thuis. Ik vertelde je huilend dat iemand me, toen ik nog een kind was, op zo’n manier behandeld had dat ik het niet meer zag zitten. De oorzaak van alle ellende legde ik op dat moment op tafel…. EN JIJ DEED NIKS. Je bent een vader zeg je, maar in mijn ogen is een vader iemand die zijn kinderen beschermd en als dat niet lukt omdat het echte probleem niet gezien kon worden dan doe je er iets aan op het moment dat je fokken kind wel het lef heeft om er iets over te zeggen of het te openbaren. JIJ. DEED. NIKS.

Daarna stortte ik me in de criminaliteit. Ik kreeg en maakte foute vrienden. Althans, mensen noemen het foute vrienden, maar ik heb liever één van die jongens om me heen, dan tien vaders zoals jou. Mijn vrienden losten mijn probleem wel samen met mij op en ik was er voor mijn vrienden. Het leek wel alsof ik in een vijver vol vaderschap was beland. Die kerels leerden me de trucjes om te handelen binnen de kaders van de wet. Ik heb negentien rechtszaken op mijn naam en maar één veroordeling en die komt ook nog eens omdat ik mijn bek niet kon houden online toen het ik het voor iemand op nam. Mijn vrienden leerden me wat “vergelding” kan betekenen. Geloof me… Wraak is lange tijd een bron van zuurstof voor me geweest voor de dingen die mij als kind aangedaan zijn. Ik kan in een blog niet uitweiden over de gevolgen, maar ik heb mijn “vergelding” gekregen. Jij als vader gaf me geen raad, maar kon alleen maar sarcastische grapjes maken.. Heel fijn voor jou, maar ik had een vader nodig. Iemand die me na alle moeilijkheden kon begeleiden naar een normale manier van leven. Waar de neuk was je?

Nu ik zelf 33 jaar oud ben heb ik er vrede mee. Ik hoef geen vader meer en ben alsnog trots op mezelf dat ik me omhoog heb weten te werken uit de goot waar jij me in liet liggen. Nu ben ik volwassen. Fok dat… Ik heb zelfrespect en niet dankzij jou. Dus als ik te horen krijg via bepaalde kanalen dat je contact met me wil hebben, dan kan ik alleen mijn middelvinger omhoog houden. *middelvinger*

Nu durf ik vol trots te zeggen dat ik Paul Geertsma ben.. Ik sta nu waar ik wil staan. Ik heb een goede baan en ondanks dat ik nog een paar rekeningen moet betalen, kan ik melden dat ik meer verdien dan jij ooit deed. Dat “stuk tuig” dat jullie tijdens verjaarden met een glaasje teveel op graag mogen beschrijven is nu een kerel die zijn eigen weg gevonden heeft. Bedrijven vechten om mijn online skills en ik heb vrienden.. Ik heb heel veel vrienden papa.. Al die vrienden steunen me meer dan jij ooit gedaan hebt. Het is 2014 en ik durf te stellen dat ik meer online vrienden heb die ik nog nooit gezien heb, die meer voor mij betekenen dan jij in al die jaren ooit gedaan hebt…

Van mijn kant is het klaar nu.. Zoek geen contact met me. Benader me niet en doe GODVERDOMME niet bij anderen alsof je een “vader” voor mij bent geweest.

Liefs,
Je zoon

Blijk ik mijn nieuwe ik… Of….

homz3kTijdje geleden dat ik de neiging voelde om hier een blog te tikken, maar de situatie vraagt erom. Ik sta op een verschrikkelijk keerpunt in mijn leven en zit met mijn handen in het haar. Kan mensen wel om goedbedoelde adviezen gaan vragen, maar mensen weten toch niet hoe ik me van binnen voel. Ik dacht echt dat ik goed bezig was na al die jaren van ellende. Ik was bereid om me kapot te werken voor een toekomst en alles leek zo mooi. Ik had kunnen weten dat dingen niet altijd zijn zoals ze lijken. Op dit moment heb ik dus een probleem op mijn werk. Elke motivering die ik heb, slaan ze onder mijn stoel vandaan.. Ik wil wel klimmen, maar mensen dwingen me om weer af te dalen naar wie ik ooit was. Ik wil niet met mijn rug tegen de muur staan en het gevoel hebben dat ik alleen vol agressie en woede weer vooruit kan roeien. Ik wil me nooit meer in mijn leven zo voelen zoals ik me 26 jaar van mijn leven gevoeld heb. Ik vond de nieuwe weg die ik had gevonden meer dan goed.

Een week geleden had ik oprechte gedachtes om mezelf van kant te maken. Om rust voor mezelf te vinden en anderen niet meer tot “last” te zijn. Gelukkig nam toen de woede het wel weer even over, want de oude Paul was nooit op zulke gedachtes gekomen. De oude Paul had zijn hoofd geschud, de boel van zich af laten glijden en weer verder gegaan, maar deze Paul voelt eindelijk emoties en gevoelens. Daar komen blijkbaar soms ook negatieve gevoelens bij kijken.

Op dit moment sta ik voor een weg waarvan ik niet weet of ik de energie heb om hem te bewandelen. Ik kan uit juridisch oogpunt niet vertellen wat mijn probleem is, want dat zou toekomstige rechtszaken kunnen schaden. Als jonge man van 33 die al 19 rechtszaken achter de rug heeft en er maar eentje in zijn leven heeft verloren, weet ik dat mijn kansen keren als ik in het openbaar mijn ongenoegen begin te uiten. Maar het knaagt…

Dus op dit moment sta ik voor een keuze. Als ze me dwingen moet ik juridisch de weg bewandelen die er uitgestippeld word, of ik draai de knop om, voel niks en handel bepaalde dingen af zoals ik mijn hele leven gedaan heb. Ik weet het niet meer. Ik weet het echt niet meer….

Ik weet wel dat ik graag mijn verantwoordingen neem en dat ik anderen niet de dupe wil laten worden van mijn mislukte leven. Omdat dat toch aan het gebeuren is en ik overal nul op rekest krijg, heb ik neigingen. Soms lees je nieuwsberichten over iemand die een overval pleegt en dan spreken we met zijn allen onze verontwaardiging uit. Toch zit er aan elk verhaal een tweede kant en ik kan me soms voorstellen dat mensen die echt tot het uiterste gedreven worden grijpen naar middelen die we met zijn allen afkeuren. Gevalletje rug tegen de muur en geen uitweg meer zien. Niet dat ik ooit weer terug ga naar de straat om drugs te dealen of om te bewijzen dat mijn ballen groter zijn dan die van anderen. Ik ben 33.. Ik wil een toekomst. Ik wil rust. Ik wil me kapotwerken voor die rust. Werken is voor mij ontspanning als mijn leven in puin ligt. Een welkome afleiding. Mijn werk is mijn alles… Zonder mijn werk… Zonder perspectief… Zonder hoop… Zonder… Heb ik geen keuze. Een man moet providen. Goedschiks of kwaadschiks…

Dus dat gaan we dan maar doen. Op welke manier dan ook.
*klik*

Ik heb een keuze gemaakt…. I’m back.

Lieve mama

hartjeIk wil je even zeggen dat ik je dankbaar ben. Dankbaar voor alle liefde die je me gaf en geeft. Altijd sta je voor me klaar ook al heb ik het mezelf en jou soms zo verdomd moeilijk gemaakt. Als iets de woorden “onvoorwaardelijke liefde” zouden kunnen beschrijven, dan ben jij dat. Ik hou van je. Ik zeg wel eens tegen je dat ik van je hou, maar je weet niet half hoe dankbaar ik ben. De laatste jaren gaat het goed, maar we zijn van ver gekomen, dat weet je. Je zoon gooide altijd zijn eigen glazen in en haalde zich soms meer ellende op zijn hals dan hij dragen kon.. Maar ook dan was jij daar om mee te denken en oplossingen aan te dragen. Waar andere moeders misschien hun zoon hadden laten vallen, ben jij altijd achter me blijven staan. Je was het soms niet eens met mijn keuzes, maar je bleef achter me staan. Als er een God bestaat dan dank ik hem op mijn blote knieën voor het feit dat ik de meest liefdevolle moeder ter wereld heb.

Ik schrijf dit niet voor niets lieve mama. Er moet me iets van het hart en jij als geen ander weet dat ik geen prater ben. Jij weet ook als geen ander dat bloggen/schrijven mijn uitlaatklep is en ik weet zeker dat je wel begrijpt dat ik het hier van me af schrijf. Ik weet niet eens of je dit ooit leest, maar ik wil even zeggen dat ik elke keer als ik in je ogen kijk een soort schuldgevoel zie.. Alsof je jezelf de schuld geeft van bepaalde dingen die er ooit in mijn jeugd gebeurt zijn. Dat doet me verdriet mama.. Dat doet me heel erg verdriet, want als er iemand geen blaam heeft aan bepaalde zaken uit het verleden, dan ben jij het wel.

Het was voor jou als alleenstaande moeder niet makkelijk om mij op te voeden. Toch heb je me nooit tekort gedaan in mijn jeugd. We hadden het niet breed, maar elke verjaardag, sinterklaas en kerst zorgde je ervoor dat ik van mijn jeugd kon genieten. Niet alleen op die dagen trouwens, je hebt me een topjeugd bezorgd ondanks alles. Je deed er alles aan mij onbezorgd op te laten groeien….

Toen gebeurde er iets in ons huis waar ik hier niet over ga uitweiden. Tot de dag van vandaag heb ik het idee dat jij jezelf daar de schuld van geeft. Dat is nergens voor nodig lieve mama. Nooit… Niemand neemt jou iets kwalijk. Ik al helemaal niet. Laat dat gevoel los. Het was mijn keuze om niet te praten tot ik al ver in de pubertijd zat en elke keer als ik in je ogen kijk dan betreur ik de dag dat ik het verteld heb. Want het vreet aan je. Nu nog. Jij kon er echter niks aan doen lieve mama. Je kon het niet voorkomen en daarna heb ik er nooit over gepraat, want na je beroerte wilde ik je niet meer belasten. Jij vocht zo hard om weer de oude te worden. Dat terwijl ik aan je bed heb gezeten met een dominee om afscheid van je te nemen na die klote hersenbloeding. God, wat ben ik dankbaar dat je er nog bent.. Die nacht dat ik dacht dat je zou overlijden is voor mij erger dan alles wat iemand mij ooit zou kunnen aan doen. Je liet toen een vechtlust zien, waar ik mijn hele leven op gebouwd heb. Wij laten ons niet neerhalen. Door niks. Niet door medische problemen, niet door financiële problemen en zeker niet door een ander. Die vechtlust heb je altijd getoond. Na je longembolie, na je beroerte en na alles wat je is overkomen. Ik respecteer dat meer dan wie dan ook. Ik heb alles van dichtbij mogen aanschouwen en ik ben blij dat al die dingen mijn zusje bespaard zijn gebleven. Ja, ik ben dankbaar dat mijn zusje vrij onbezorgd en zich met “normale problemen” door haar jeugd heeft mogen worstelen.

Mijn opvoeding bestond uit een hele stroom sarcasme en hoe erg ik dat vroeger ook vond soms, dat heeft mijn leven wel gered. De hardheid die me met de paplepel ingegoten is heeft me altijd op de been gehouden. Dat gecombineerd met de vechtlust die ik altijd in mijn moeder gezien heb, hebben van mij iemand gemaakt waar zelfs ik nu trots op kan zijn. Ik heb altijd mijn eigen weg bewandeld en ging een paar keer goed op mijn plaat. Dat is gezond. Jij leerde mij om van mijn eigen fouten te leren. Ik had geen vader thuis, maar jij nam ondanks alles de taak van beide ouders op je. Dat is je verdomd goed af gegaan en we zouden niet alleen naar de slechte dingen moeten kijken. Ja, er zijn erge dingen gebeurt en ja, daar hebben we veel verdriet van gehad… Maar laat het alsjeblieft los. Het heeft mij niet gesloopt en jij hebt nu ook wel lang genoeg met bepaalde gevoelens rondgelopen. Wat zeg ik… We hebben voor de poorten van de hel gestaan en samen de middelvinger naar de duivel opgestoken. We kunnen niet terug lieve mama. We moeten wel vooruit. Tenslotte heb jij me geleerd dat ik me door niemand zou moeten laten tegenhouden. Dus dat was ik ook niet van plan….

Lieve mama. Ik hou van je. Onvoorwaardelijk. Ik ben goed terecht gekomen en ik kijk nu naar de toekomst. Ik heb een groot deel van mijn woede laten varen en ik wil je vragen om samen met mij het verleden te begraven… Het is goed. De klok draaien we niet terug, maar de tijd die ons rest kunnen we nog positief invullen. Ik bewandel dat positieve pad graag na al die jaren vol negativiteit… Wandel je met me mee?

Ik ben Paul Geertsma en ik ben een racist

Dit is niet de zwarte piet uit het verhaal.

Dit is niet de zwarte piet uit het verhaal.

Uiteraard is deze titel niet serieus bedoeld en iedereen die mij een beetje kent, weet dat ook. Ik heb niks met racisme. Ik vind het walgelijk als mensen aangevallen worden vanwege hun huidskleur of afkomst. Het boeit me werkelijk waar geen ene moer waar iemand vandaan komt of wat iemand zijn geloof is. Als je vriendelijk bent tegen mij, dan ben ik dat tegen jou. Nu wil het geval dat ik op Facebook al een paar dagen een racist genoemd wordt. Vanwege een stukje tekst die ik in de chat tegen iemand gezegd had en op mijn wall had gepost als een screenshot.

554985_509494199147642_796486726_n

Op zich zou je kunnen denken dat ik een racist ben als je dat leest. Helemaal als je de achterliggende reden niet weet. Die reactie gaf ik namelijk in de chat op iemand die na een andere post van mij constant in mijn chat kwam janken dat ik voor slavernij was en dat als ik van mening was dat zwarte piet moest blijven, dan was ik niet beter dan een slavendrijver. Ik zie het verband niet, maar goed. Het zal. Mijn reactie was dan ook puur sarcasme en cynisme omdat ik me gewoon niet voor van alles en nog wat laat uitmaken in mijn chat op Facebook. Ik had ook boos kunnen reageren. Ik had ook frontaal in de aanval kunnen gaan, maar oud-Hollandsch sarcasme leek me beter op zijn plaats.

Overigens was dit die post waar het mee begon:

Screen shot 2013-10-31 at 8.23.51 PM

In bovenstaande FB post ventileer ik mijn mening. Dat één van de weinige mooie dingen nog in dit land. Je mag een mening hebben. Dat veel mensen het met mijn mening eens waren is wel te zien aan de keren dat die post gedeeld is. Maar toen kwamen de eerste haters in de chat. Ik was een kankerkaaskop en ik ging dood. Ik kreeg berichten met de boodschap dat ik een smerige racist ben. Ik zou alles hier wel kunnen posten, maar dan heb ik straks een blog van drie kilometer. Toch ga ik straks een paar pareltjes van berichten publiceren die aantonen dat sommige mensen die mij voor racist uitmaken, zelf het meest intolerant zijn als het om wederzijds begrip en respect aankomt.

Die post waarin ik het dus heb over “BLIJF MET JE POTEN VAN MIJN LAND AF” is door veel mede-landers en allochtonen gezien als een racistische post. Dat is een beetje kort door de bocht. Als je hier woont en je past je aan, dan is het ook jouw land. Het had geen moer met racisme te maken, maar meer met het feit dat er van alle kanten aan onze cultuur getrokken wordt en wij als Nederlanders wel begripvol moeten zijn als hier de zoveelste Moskee of Marokkaans Theehuis geopend wordt (thee is lekker). Ik heb geen problemen met een Moskee in mijn wijk, dorp of stad. Ik heb geen probleem met nog meer theehuizen of weet ik veel wat voor gebouwen er nog meer moeten komen om het onze medelanders naar de zin te maken. Maar accepteer dan verdomme ook dat wij hier ook tradities hebben. Dat was het enige wat ik bedoelde met mijn Facebook post… Ik geloof ook niet dat er een haar op mijn hoofd is die daar een woord van terug neemt.

Waarom verwachten de medelanders die mij nu bedreigen dat ik door hun dreiging met geweld ga buigen? Ik ga liever de dialoog aan. Als mijn post je ergerde, dan leg ik uit hoe ik het bedoelde. Maar als je de noodzaak voelt om mij te komen beledigen, bedreigen of erger, dan heb ik het volste fokken recht om sarcastisch terug te reageren en om je uit te lachen vanwege je opgefokte houding. Als medelanders denken dat ze Geert Wilders een nazi mogen noemen om vervolgens zelf te dreigen met het doorsnijden van mijn keel, dan kun je gewoon de kut krijgen…. Nu… Later… En altijd…

Gelukkig heb ik een grote achterban en wisten veel mensen de weg te vinden naar de pagina met de foto om mij te verdedigen. Dat waardeer ik. Bedankt. Gelukkig zien veel mensen me nog voor wie ik echt ben… ;)

Want sommige mensen…
Screen shot 2013-10-31 at 8.15.18 PM

Screen shot 2013-10-31 at 8.48.43 PM

Screen shot 2013-10-31 at 8.50.02 PM

Is het niet heerlijk als bekrompen mensen stukken tekst uit hun context trekken en er hun eigen waarheid van maken. :)

Goliath – Speelgoed van het Jaar 2013 – WINACTIE!

Wil jij ook kans maken op de spellen ‘Snuffie Hup’, ‘Barbecue Party’ of ‘Robofish’ met één extra Robofish(je)? Dat kan! Wij van Verboden voor Mannen geven het weg.

Wat moet je doen? Like onze Facebookpagina en geef onder dit artikel in de reacties aan waarom JIJ één van deze spellen zou moeten winnen. De redactie zal de 3 leukste reacties belonen met één van deze Goliath spellen. Je kunt meedoen tot en met 30 september 2013.

Goliath – Speelgoed van het Jaar 2013 – WINACTIE!.

Ik zou het zo anders gedaan hebben…

positiveKen je dat.. Dat je terug kijkt op je leven en dat je tot de conclusie komt dat je vele dingen anders gedaan zou hebben als je toen wist wat je nu weet? Af en toe heb ik ook zo’n momentje. God, wat heb ik een spijt van bepaalde dingen. Vooral van de momenten dat ik uit koppigheid in bepaalde situaties terecht kwam. Toen ik jonger was, dacht ik alles te weten. Ik had niemand nodig. Ik kon mezelf wel redden. Geen dal te diep en geen berg te hoog. Het enige wat ik om me heen wilde hebben waren mijn vrienden. Vrienden die dezelfde mentaliteit hadden. O mijn God, wat heb ik me daarin vergist.

Elke keer weer dezelfde problemen op mezelf afroepen omdat ik dacht dat ik er altijd moest staan voor de mensen om mij heen. Dat was andersom ook zo en ik zal die vrienden nooit afkraken, maar Jezus Christus, wat waren we dom. Ja, ik had meer geld. Nee, niemand kon ons iets maken. Dat gaf ook een bepaald gevoel van vrijheid, maar die vrijheid moesten we duur betalen. Altijd problemen, altijd gezeik…

Nu ben ik 32 en ik weet nog niet hoe ik op bepaalde situaties moet reageren. Mijn leven heeft lange tijd een spiraal van geweld en persoonlijk leed gekend. Vanaf mijn kinderjaren tot mijn volwassen leven draaide alles om ego en wraak. Jij slaat mij, dan sla ik jou twee keer terug. Als ik terug kijk (wat ik liever niet doe) dan gaan de nekharen overeind staan en kan ik bijna niet beseffen hoe kortzichtig ik was.

Vele mensen die mij al wat jaren op het www volgen zullen beamen dat ik van ver ben gekomen en grote positieve stappen richting de toekomst gemaakt heb. Ik kwam op het www met een “overal schijt aan” houding en mentaliteit. Mijn @Mediamix_Weblog periode was er ook één van hoogtepunten en diepe dalen. Mijn grote bek en mijn ‘fok alles’ houding brachten me meerdere keren in de problemen. Kleine problemen en grote problemen. Problemen waar ik tot op de dag van vandaag last van heb. Op zich is dat een goede reminder. Die houding heb ik laten varen. Deels omdat ik op het grote boze www ook mensen heb leren kennen die me lieten zien dat het ook anders kan. Mensen die ik als mijn nieuwe vrienden beschouw en waar ik ook voor door het vuur zou gaan, maar dan op een normale manier.

Ik vind het toch nog moeilijk soms. Er zijn altijd situaties waar ik het liefst impulsief op zou reageren, maar dat gaat niet. Langzaam begin ik te ontwaken, zo voelt het. De stuiptrekkingen van het verleden achtervolgen me soms, maar er is niks wat me kan stoppen om dit pad te blijven bewandelen. Wat dat betreft ben ik blij met mijn afkomst en verleden. Dat heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. En ondanks alles…. Ik ben verdomd blij met mezelf. Niet iedereen in mijn positie komt er zo goed vanaf. Ik heb geluk gehad. Tijd om dat te vieren. Woohoo!

motherfucker

Op elk feestje waar ik kom….

haha

Reclame – Fetish Kit Shades BDSM Set 6-delig – BDSM Artikelen – Bondage – Kinky-toys.eu

6-delige BDSM set

Hoe streng is jouw partner? Kom daar nu achter door samen te genieten van deze Fetisch Kit Shades set, en beleef samen spannende BDSM avonturen. Hoe ver durf je te gaan?

BDSM

De set is zeer compleet, en bevat de volgende onderdelen:
1 oogmaser
1 paar verstelbare handboeien
1 paar verstelbare enkelboeien
1 verbindingskruis
1 peddel (lengte 31 cm)
1 zweep (lengte 38 cm)

Het lichtgevoerde oogmasker en de boeien zijn gemaakt van glanzend satijn.

Eigenschappen van de Fetish Kit Shades:
Materiaal: Imitatieleder, Polyester, Polyurethaan
Kleur: Zwart
6 delig

Bestellen doe je hier!

Fetish Kit Shades BDSM Set 6-delig – BDSM Artikelen – Bondage – Kinky-toys.eu.

Even een Michael Jackson geheimpje verklappen..

Zo deden ze dat dus…

QRhdOtC (1)

13 redenen waarom je niet succesvol bent!

Klik op het plaatje om te vergroten!

CsWvikQ